PDK drejt epokës së Bedri Hamzës – fundi i kompromisit, fillimi i kontrollit
Nga Blerim MURIQI, shkrimtar
Dorëheqja e Memli Krasniqit nga kryesia e Partisë Demokratike të Kosovës më 12 nëntor 2025 nuk ishte befasi — por ishte sinjal i një tronditjeje të pashmangshme. Ajo e mbylli një kapitull të përpjekjeve për “modernizim” brenda partisë dhe hapi rrugën për rikthimin e disiplinës së vjetër që gjithmonë ka sunduar në prapaskenë.
Konventa e 17 nëntorit, ku pritet të zgjidhet Bedri Hamza si kryetar i ri, nuk është garë për pushtet, por ritual i kthimit të kontrollit.
Memli, njeriu i kompromisit që s’e mbijetoi strukturën
Krasniqi erdhi në krye të PDK-së si përpjekje për ta zbutur imazhin e partisë: për ta kthyer në një forcë moderne konservatore, më pak të lidhur me të kaluarën e luftës dhe më afër institucioneve.
Por për tri vjet, ai nuk arriti të ndërtojë autoritet të brendshëm. PDK nën Memlin u bë parti e ekuilibrit të brishtë, ku klanet dhe grupet e interesit e toleruan për shkak të qetësisë, jo për shkak të bindjes.
Dorëheqja e tij ishte pranim i heshtur se PDK s’mund të reformohet me konsensus; ajo ose komandohet, ose shpërbëhet.
Bedri Hamza – rikthimi i logjikës së kontrollit
Bedri Hamza nuk vjen si figurë e re politike, por si garanci për rendin e vjetër. Ai është njeri i strukturës, i disiplinës dhe i hierarkisë, jo i debatit.
Për rrjetet e vjetra të PDK-së, Hamza është kthimi i “normalitetit”: një lider që nuk eksperimenton, nuk provokon, por menaxhon.
Në thelb, zgjedhja e tij është konfirmim se PDK ka zgjedhur stabilitetin mbi reformën — disiplinën mbi debatet e brendshme.
Rasti Limaj dhe rikthimi i frymës së vjetër
Në sfond, përmendja e shpeshtë e rastit Fatmir Limaj dhe ringjallja e emrave të brezit të parë të pasluftës tregojnë se “gjenetika e vjetër e pushtetit” është ende gjallë.
PDK po i afrohet sërish asaj periudhe ku përpjekja për të dukur moderne përfundon në rikthim të nostalgjisë së kontrollit të fortë.
Hamza, në këtë kuptim, është kompromisi ideal: i pranueshëm për të gjitha grupet që duan qetësi, por jo ndryshim.
Tkurrje e heshtur, jo shpërthim
Në plan elektoral, kjo lëvizje nuk prodhon revolucion, por erozion të ngadalshëm.
PDK do të konsolidohet si organizatë, por jo si ide. Votuesit e rinj nuk e gjejnë më veten në të, ndërsa ata tradicionalë ndihen të qetësuar që partia po “kthehet në vetvete”.
Kjo sjell stabilitet të brendshëm, por dobësi publike — një parti që mbijeton në strukturë, por humbet në narrativë.
Pas dorëheqjes – dilema e mbijetesës
Dorëheqja e Memli Krasniqit dhe ngritja e Bedri Hamzës shënojnë fundin e epokës së menaxhimit me fjalë të buta dhe fillimin e një periudhe të re kontrolli të heshtur.
PDK hyn në një fazë mbijetese, ku çdo hap matet me kujdes, jo për të fituar, por për të mos humbur më shumë.
Kjo është dorëheqja që e zhbllokoi shpërthimin — jo në publik, por në brendësi, aty ku forcat e vjetra po marrin frymë sërish.
