Nga Lirim Gashi
Protestat studentore në Serbi nisën si një “kryengritje” paqësore e rinisë intelektuale, por përfunduan si një panair i pafund i marrëzisë politike, me akrobaci të BIA-s, me tambura patriotike dhe me refrenin klasik “për gjithçka janë fajtorë shqiptarët”.
Ditët e para dukej sikur Beogradi po i pastronte mushkëritë nga helmet.
Por jo – ishte vetëm oxhaku i vjetër që nxirrte blozën e vjetër: nacionaliste, të mykur dhe toksike.
Me kalimin e ditëve, agjentët e BIA-s – mjeshtrit e prishjes së gjithçkaje që ka erë arsyeje – hynë mes studentëve.
Detyra e tyre?
Të kthenin protestën në “kor anti-Kurti”, t’i dërgonin të rinjtë sërish në hendekët mendorë të viteve ’90 dhe t’ua kujtonin misionin e përjetshëm – urrejtjen ndaj shqiptarëve. Dhe ia dolën!
Disa nga “luftëtarët për demokracinë e djeshme” sot përtypin fjalitë e Vuçiqit si çamçakëz, sikur t’i kishin shkruar vetë:
“Fëmijët tanë nuk janë terroristë – terroristët janë shqiptarët, e fajin e ka Millosheviqi që nuk i vrau të gjithë!”
Pra, iluzioni se serbët do të shërohen nga kjo sëmundje? Harrojeni. Ujku ndërron qimen, por jo edhe vesin – dhe këtu flasim për breza të tërë delesh injorante, që prej 150 vitesh ushqehen me mite dhe halucinacione për “Serbinë e Madhe”.
Nga këndvështrimi shkencor, serbët janë shembulli perfekt i kombinimit të mazokizmit politik me skizofreninë kolektive.
Nuk ka Hegel që t’i ndriçojë – historia nuk i mëson urtësi, por metoda të reja për të justifikuar të njëjtat disfata të vjetra.
Motoja e tyre kombëtare “Të gjithë të tjerët janë fajtorë, vetëm ne jo” është kulmi i frikacakërisë kolektive – aty ku faji shndërrohet në medalje nderi.
Prandaj unë them: kroatët ua treguan terapinë më efikase – Operacionin “Stuhia”. Pa bisedime, pa filozofira, vetëm me fakte të kryera dhe me një pikë në fund të fjalisë. Që nga ajo ditë, serbët e dinë një gjë – me kroatët nuk ka lojë.
Dhe ndërkohë që pjesa tjetër e botës normale ndërton paqe dhe ekonomi, Serbia rri në sallën e pritjes së historisë si pacienti që refuzon ilaçin, sepse sëmundja është bërë identiteti i saj. Po të ekzistonte një “Çmim Nobel” për popullin që i lidh vetes një kurorë gurësh rreth qafës dhe hidhet në lumin e historisë moçalike – ja ku e keni kandidatin.
1. ASPEKTI BIOLOGJIK – TUFË UJQISH TË PLAGOSUR
Çdo brez rritet me tregimin se “të gjithë duan të na zhdukin”. Rezultati? Instinkti: së pari kafsho, pastaj shih nëse ai përballë është armik. Kjo nuk është politikë – kjo është zoologji.
2. ASPEKTI ANTROPOLOGJIK – GLORIFIKIMI I MASAKRAVE SI FOLKLOR
Ndërsa popujt e tjerë këndojnë për dashurinë, punën dhe lirinë, repertori serb lavdëron thikat, djegiet dhe dëbimet. Në atë kulturë, heroi nuk është shkencëtari – por ai që di të djegë fshatin e tjetrit.
3. ASPEKTI HISTORIK – RECETA PËR KATASTROFË
Nga viti 1912 deri sot – i njëjti skenar: paraqitja si viktimë në skenën ndërkombëtare, ndërsa në shtëpi si hakmarrës. Kombinim i mashtrimit diplomatik me krimin në terren.
4. ASPEKTI MORAL – E KEQJA SI SIMBOL
Për ta, kriminelët e luftës nuk janë turp – por mysafirë VIP-a në festat shtetërore. Ky është momenti kur morali jo vetëm bie – por varroset me breshëri pushkësh nderi.
5. PËRFUNDIMI – KURIM APO IZOLIM
Për popujt normalë, lufta dhe urrejtja janë epoka të errëta. Për Serbinë – ato janë ADN-ja kombëtare. Prandaj harroni iluzionet për “bindje ndaj arsyes se shendoshë” – funksionon vetëm ajo që bënë kroatët në vitin 1995.
Sepse e vërteta është e thjeshtë: disa ujq nuk mund t’i zbutësh – mund t’i mbash vetëm pas gardhit, larg njerëzve.
