[Presidenti Donald Trump, Presidenti kinez Xi Jinping dhe Presidenti rus Vladimir Putin mbërrijnë për një takim trepalësh në Kylin Villa]
Presidenti kinez e luajti samitin si mjeshtër me Donald Trumpin dhe Vladimir Putinin pikërisht aty ku i do ai.
Nga Ben Wallace[The Telegraph]
Publikuar 19 nëntor 2026
Është e qartë se presidenti i SHBA-së është në detyrë, por jo në pushtet, veçanërisht pas konfliktit të tij katastrofik me Iranin.
Në çfarë bote të çmendur duket se po jetojmë. Nuk mund të kem qenë i vetmi person që i pa me shumë siklet Donald Trump, Xi Jinping dhe Vladimir Putin teksa kërcenin nëpër qilimin e kuq. Secili prej këtyre udhëheqësve mendon qartë se është fituesi i lojës së madhe të jetës. Por në realitet ata me siguri nuk janë të tillë.
Epo, dy prej tyre nuk janë. Trump është tani në detyrë, por jo në pushtet. Lufta e tij katastrofike në Iran e ka bërë të duket qesharak. Ai është më i mërzitshëm se një njeri i çalë. Ashtu si me çdo politikan, në momentin që njerëzit pyesin: “Kush është i radhës?”, pushteti fillon të shteret. Në fillim është i ngadaltë, por vrulli rritet dhe një nga një ekipi ndahet, tërhiqet ose dezerton. Është ekuivalenti politik i dikujt që të shikon mbi shpatullën tënde në një festë me pije për të parë nëse dikush më interesant është në dhomë.
Ky moment është sigurisht ai që Trump i frikësohet më shumë se çdo gjëje tjetër. Çdo gjë që ai bën është e projektuar rreth të qenit në qendër të vëmendjes. Për të, ky samit kishte të bënte me njoftimin për shtyp dhe pompozitetin dhe jo me ndonjë rezultat të arritshëm. Pyetja e vetme është se sa larg do të shkojë për ta mbajtur veten në qendër të vëmendjes deri në fund.
Pranë Trumpit është “miku” i tij, krimineli i luftës, Putin, një tjetër udhëheqës i çmendur. Presidenti rus është me fat që Xi nuk e ka atë duke shërbyer pijet , i veshur si kamerier. Ndërsa Putin përpiqet me dëshpërim të luajë rolin e njeriut të madh në Pekin, ai po kryeson një vend, ekonomia e të cilit po fillon të shembet. Rritja është pothuajse zero, huamarrja është e shtrenjtë dhe shteti po ka deficite për të financuar këtë luftë.
Forcat e armatosura të Rusisë kanë pësuar humbje gjigante dhe nuk kanë qenë në gjendje të mbrojnë pronën e çmuar të Putinit – Urën e Kerçit – nga raketat ukrainase. Shumë njerëz harrojnë se gati pesë vjet pas fillimit të kësaj lufte, Putini nuk ka arritur asnjë nga objektivat e tij fillestarë . Deri më sot, ai ka sakrifikuar jetën e mbi 600,000 ushtarëve të tij për pothuajse asnjë tokë. Dhe ai i ka bërë të gjitha këto në ndjekje të egos dhe një trashëgimie mistike drejt së cilës vetëm ai duket se po punon.
Është një enigmë për të gjithë pse presidenti i Shteteve të Bashkuara e konsideron Putinin të barabartë. Mund të supozoj vetëm se është e ngjashme me mënyrën se si familjet e krimit të organizuar në Nju Jork e respektojnë njëra-tjetrën. Mos harroni se Rusia nuk renditet në shtatë ekonomitë më të mira botërore. Sipas FMN-së, ajo renditet e 62-ta për nga PBB-ja për frymë – dhe renditja e saj po vazhdon të bjerë.
Aftësia e Putinit për të rafinuar naftën e tij (dhe për rrjedhojë për të pasuruar ekonominë e tij) është ulur me 45 përqind vitin e kaluar dhe tani ai duket se e kalon pjesën më të madhe të kohës duke u marrë me Kinën dhe Korenë e Veriut. Në kaq shumë nivele, Putini e ka humbur këtë luftë. Trashëgimia e vetme e tiranit të Kremlinit do të jetë bishti i gjatë, shumë i gjatë i vuajtjeve që lë pas.
Dhe pastaj është Presidenti Xi – i cili e ka luajtur samitin si një mjeshtër . Ai i ka si Trumpin ashtu edhe Putinin pikërisht aty ku i dëshiron . Trump është qartësisht i përkushtuar ndaj doktrinës së “sferave të ndikimit”. Dyshoj se kinezët e kanë llogaritur, deri në kulmin, se sa shumë qilim të kuq duhet për të lajkatuar Donaldin. Putini ka nevojë urgjente për mbështetjen e Kinës. Nëse ky samit kishte një fitues, ai ishte Xi.
Pjesa më e trishtueshme e këtij samiti “historik” nuk ishte se nuk arriti asgjë konkrete. Ishte fakti që Donald Trump braktisi, për të lustruar trashëgiminë e tij, vlerat dhe lidershipin e Shteteve të Bashkuara. Nuk kam kundërshtim që ai të takohet me këta udhëheqës – të gjithë ne duhet të takohemi ndonjëherë me ata që kundërshtojmë për hir të interesave tona kombëtare. Por jam i trishtuar që ai nuk e shfrytëzoi rastin për të na mbrojtur të gjithëve ne që besojmë në liri, sovranitet, të drejta të njeriut dhe demokraci. Në vend të kësaj, ai e quajti Putinin “mikun tim” pikërisht kur Rusia dhe Kina po ndanin informacione me Iranin që kërcënojnë jetën e ushtarakëve dhe grave amerikane në Gjirin Persik. Ndërsa Trump i shtrëngon dorën, Putin po bombardon civilët në Kiev .
Por ka një gjë që Trump nuk mund t’i shpëtojë. Ndryshe nga dy udhëheqësit totalitarë pranë të cilëve qëndroi, presidenti amerikan ia detyrohet besnikërisë dhe pozicionit të tij kushtetutës së Shteteve të Bashkuara dhe qytetarëve të atij vendi. Vetëm këtë muaj këta qytetarë dhanë një vendim dënues për presidencën e tij. Ai është – si të gjithë ne politikanët në vendet demokratike – këtu sot, nesër nuk do të jetë më .
Ndoshta po jem optimist, por kam më shumë besim në të mirën e natyrshme të popullit amerikan sesa në qilimat e kuq dhe në të ashtuquajturat samite “historike”. [Përktheu: Dan GASHI]
Shënim: Sir Ben Wallace shërbeu si Sekretar i Shtetit për Mbrojtjen i Mbretërisë së Bashkuar nga 24 korriku 2019 deri më 31 gusht 2023
