Nga Selam SHKODRA
Fjalimi i Gordana Siljanovska-Davkova lidhur me përdorimin e gjuhës shqipe në provimin e jurisprudencës ngre shqetësime serioze për mënyrën se si kuptohet barazia gjuhësore dhe kushtetuese në Maqedonia e Veriut.
Në një shtet ku gjuha shqipe është e njohur zyrtarisht dhe ku përbën një nga shtyllat e marrëveshjeve politike që garantuan stabilitet institucional, çdo relativizim i përdorimit të saj në institucione kyçe siç janë provimet profesionale përbën jo vetëm hap pas, por edhe një sinjal shqetësues për standardet demokratike.
Qëndrimi i presidentes duket se anashkalon realitetin juridik dhe politik të vendit, ku barazia gjuhësore nuk është privilegj, por e drejtë e garantuar. Kufizimi i përdorimit të shqipes në procese të tilla thelbësore krijon një standard të dyfishtë, duke vendosur qytetarët shqiptarë në pozitë të pabarabartë përballë institucioneve.
Një qasje e tillë është problematike edhe nga perspektiva evropiane. Integrimi në Bashkimin Evropian kërkon respekt të plotë të të drejtave dhe standardeve të barazisë. Çdo tentativë për të kufizuar këto të drejta bie ndesh me frymën e vlerave evropiane që Bashkimi Evropian promovon.
Për më tepër, ky diskurs rrezikon të minojë besimin ndërmjet komuniteteve dhe të ringjallë tensione të panevojshme etnike. Në vend që të kontribuojë në forcimin e kohezionit shoqëror, një retorikë e tillë krijon ndarje dhe pasiguri.
Në një shoqëri multietnike, lidershipi kërkon ndjeshmëri, përgjegjësi dhe respekt të pakushtëzuar ndaj të drejtave të të gjithë qytetarëve. Çdo devijim nga këto parime duhet të kritikohet qartë dhe pa ekuivoke.
